Yıllar geçmemiş gibi son sohbetimizin üzerinden öyle aktı gönülden cümleler. İkimizin de hayatı zordu; farklı mecralarda da olsak kurtlarla yürüyen, yürümek zorunda olan kadınlardık. İkimiz de güçlüydük ama o benden çalışkandı…
Toplum ve din, tasavvuf ve eğitim, gençlik, sosyal medya… Daha sayamadığım birçok farklı konuda adeta bir beyin fırtınasıydık ikimiz de.
Hayatımda birbirinden farklı yaşantılarıyla her biri bir renk olan güzel dostlarım vardı; ama böylesine geyikten uzak, derinlikli bir sohbete hasretmiş meğerse dimağım.
Teşekkür ederim.
Benimle aynı dili farklı kelimelerle konuştuğun için…
Nicedir anlaşılmamaktan yorgun düşen ruhumu din/lendirdiğin için…
Orada bir yerlerde var olduğun için…
Ve gönül bağımızdaki güllerin kokusuyla “seni seviyorum arkadaşım” dediğin için…
Ve bir kez daha
“Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlühû.”
diyerek vedalaşırken, üniversite sıralarında dünyayı kurtaran fikir yongalarımızı hatırlattığın için…
Not: Zaman usta bir öğreticidir; sapı samandan ayırırsınız.
Dip not: Cesurum diyen korkaklar, özgürüm diyen tutsaklar da olacak elbet etrafınızda; selam edip geçiniz, günümün dersi…
Bir dip not daha: Dostluğun eskimeyen yüzü, ismiyle müsemma kadir kıymet bilen güzel insanlar… İyi ki varlar…
Son dip not: Sevgi Allah’ın kalbidir, unutmadan inşallah…
(Farkındayım bugün birçok cümlem eksiltili oldu. Ben gibi…)
