Niğde son dönemde bir haber patlaması değil, bir bilgi kirliliği salgını yaşıyor.
Elinde bir telefon, cebinde ucuz bir alan adı olan herkes kendini “gazeteci” ilan ediyor. Okuldan yeni mezun olmuş, meslek örgütlerinde hiçbir karşılığı olmayan, hayatında tek bir saha haberi bile yazmamış insanlar sosyal medyada sayfa açıp Niğde adına konuşur hale geliyor. Ortaya çıkan şey ise gazetecilik değil; dedikodu, manipülasyon ve kaos. Bugün Niğde’de haber üretenlerin önemli bir kısmı, “toplumsal kod” nedir bilmeden kalem oynatıyor. Oysa yerel gazetecilik, ulusal basından daha hassas bir iştir. Çünkü burada yazdığınız bir cümle, bir mahallenin huzurunu bozar; attığınız bir başlık, bir ailenin itibarını yerle bir eder. Siz Ankara’da attığınız taşın nereye düştüğünü görmeyebilirsiniz ama Niğde’de o taş dönüp dolaşıp sizin kapınızı çalar. Şimdi Niğde’de yaşanan tam olarak budur:
Birileri kuyuya bir taş atıyor, kırk akıllı çıkaramıyor. Sosyal medya gazeteciliği adı altında yürütülen bu sözde yayıncılık, aslında bir dikkat ekonomisi oyunudur. Ne kadar çarpıcı, ne kadar kışkırtıcı, ne kadar bel altı vurursan o kadar tıklanırsın. Doğru olup olmaması, karşı tarafın hayatını nasıl etkileyeceği, şehrin psikolojisini nasıl bozacağı kimsenin umurunda değildir. Çünkü amaç habercilik değil; etkileşimdir.
Ama burada asıl suçlu sadece bu sayfaları açanlar değildir.
Onları izleyen, paylaşan, destekleyen, her dedikoduya alkış tutan toplum da bu çarkın parçasıdır. Kalitesiz içerik tüketen bir toplum, sonunda kalitesiz bilgiye mahkûm olur. Algoritmaların ahlakı yoktur; neyi çok izlersen onu çoğaltır. Bugün Niğde’de sosyal medyada yükselen şey gazetecilik değil, kışkırtmadır.
Gerçek gazetecilik, bir olayın sadece “ne olduğunu” değil, “neye yol açacağını” da düşünmektir. Bir haberin toplumsal etkisini hesaplamadan yayınlamak, basın özgürlüğü değil; sorumsuzluktur. Özellikle küçük şehirlerde bu çok daha ağır sonuçlar doğurur. Çünkü herkes herkesi tanır, herkes herkesin hayatına dokunur.
Niğde’nin bugün yaşadığı kaosun arkasında tam da bu var: Eğitimsiz, tecrübesiz ve etik pusulası olmayan bir sözde medya düzeni. Gazetecilik bir meslektir. Sahada öğrenilir, ustasından öğrenilir, bedel ödenerek öğrenilir. Herkes haberci olabilir ama herkes gazeteci olamaz. Toplumsal hafızayı, şehir kültürünü, insan ilişkilerini bilmeden yapılan her yayın; Niğde’nin dokusuna atılmış bir dinamittir. Bugün bir başkasının hayatı üzerinden etkileşim toplayanlar, yarın kendi hayatları parçalandığında adalet arayacaklar. O gün geldiğinde ise çok geç olacak. Çünkü bu şehirde güven duygusu bir kez yıkılırsa, onu yeniden inşa etmek yıllar alır.
Niğde’nin ihtiyacı daha çok sayfa değil; daha çok sorumluluk.
Daha çok başlık değil; daha çok vicdan.
Daha çok paylaşım değil; daha çok akıl.
Aksi halde bu şehir, haberle değil, gürültüyle yaşamaya mahkûm edilir.
